redditwatches.com replica richard mille fake rolex Wholesale Clothing, Cheap Hoodies Lingerie Dresses Jeans & More reallydiamond.com https://www.youngsexdoll.com love doll replica watches replica watches alexaedmon.com
Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – leczenie choroby

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – leczenie choroby

Zapalenie cewki moczowej to schorzenie mogące występować samodzielnie lub jako jeden z objawów innych chorób. Częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn, jednakże lekarze są zgodni, że stan zapalny cewki moczowej dla panów jest bardziej uciążliwy. Wiąże się z dolegliwościami bólowymi i dyskomfortem, dlatego też nie warto zwlekać z wizytą u lekarza. Szczególnie że nieleczony stan zapalny może przenieść się na pęcherz czy nerki.

Zapalenie cewki moczowej – jakie są przyczyny schorzenia?

Zakażenie cewki moczowej u mężczyzn i kobiet ma podobne przyczyny. Za infekcje odpowiada zakażenie bakteryjne – bardzo często są to dwoinki rzeżączki, chlamydia trachomatis lub inne baterie np. E. Coli. U mężczyzn cewka moczowa jest długa, a jej ujście znajduje się na szczycie penisa. Do zakażenia drobnoustrojami zazwyczaj dochodzi w wyniku stosunku płciowego z osobą zakażoną. Zapalenie cewki moczowej jest bowiem objawem wielu chorób wenerycznych, którymi można się zarazić w czasie stosunku dopochwowego lub analnego (wówczas istnieje zwiększone ryzyko zakażenia bakterią E. Coli). Do infekcji może przyczyniać się nieprawidłowa higiena, np. niedokładne usuwanie mastki, czyli wydzieliny spod napletka. Stan zapalny cewki moczowej może zostać spowodowany uszkodzeniem mechanicznym lub reakcją alergiczną np. na stosowany żel nawilżający czy płyn do higieny intymnej

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – objawy

Zapalenie cewki moczowej daje charakterystyczne, nieprzyjemne objawy, które łatwo jest rozpoznać. Infekcja powoduje pieczenie ujścia cewki moczowej podczas oddawania moczu, a także miejscowe zaczerwienienie czy obrzęk. Chory zazwyczaj odczuwa parcie na mocz, jednakże każda wizyta w toalecie kończy się oddawaniem niewielkiej ilości moczu, który może być podbarwiony krwią. Podczas stanu zapalnego można zaobserwować wysięk ropny z cewki moczowej, który może mieć nieprzyjemny zapach, a także bolesność i ciężkość jąder. Mężczyźni skarżą się na ból okolic cewki moczowej podczas wzwodu i w czasie zbliżenia. Stan zapalny może wywoływać ogólne objawy chorobowe takie jak uczucie zmęczenia czy podwyższona temperatura ciała i dreszcze.

Diagnostyka i leczenie zapalenia cewki moczowej

Diagnostyka infekcji cewki moczowej opiera się na wywiadzie lekarskim, a lekarz może poprosić pacjenta o możliwość zbadania prącia. Z objawami zapalenia cewki moczowej należy zgłosić się do lekarza rodzinnego lub urologa (prywatnie lub ze skierowaniem). Badaniem niezbędnym w diagnostyce jest podstawowa analiza moczu, która wykrywa infekcje układu moczowego oraz ewentualne zaburzenia w jego składzie. Dla wykrycia bakterii odpowiedzialnej za zakażenia wykonuje się tzw. posiew moczu lub wymaz z cewki moczowej, następnie w laboratorium prowadzona jest hodowla pozwalająca na określenie drobnoustrojów, a także leków, na które będą wrażliwe.

Oczekiwanie na wynik posiewu to zwykle 3-7 dni. W leczeniu zapalenia cewki moczowej często stosuje się furaginę – lek zawierający furazynę, która niszczy DNA chorobotwórczych bakterii w drogach moczowych. Furazyna jest syntetyczną substancją, której działanie jest zbliżone do antybiotyku – można ją dostać bez recepty i okazuje się bardzo pomocna przy pierwszych objawach infekcji. “Domowe” leczenie schorzeń układu moczowego oraz cewki moczowej może opierać się na przyjmowaniu leków z wyciągiem z żurawiny, pokrzywy, selera czy pietruszki. Tego typu preparaty działają moczopędnie i ograniczają przyczepność bakterii do ścianek moczowodów.

Nie zawsze leczenie furazyną przynosi zamierzone skutki – zapalenie cewki moczowej jest na tyle uciążliwe, że ulgę choremu może przynieść antybiotykoterapia. W leczeniu stanu zapalnego dróg moczowych często stosuje się trymetoprym, doksycylinę, nitrofurantoinę, cyprofloksacynę. Jeśli po kilku dniach leczenia chory nie odczuwa poprawy, lekarz powinien zlecić badania w kierunku diagnozy chorób wenerycznych – chlamydiozy, rzeżączki czy wirusa opryszczki. Dodatni wynik badań powoduje konieczność modyfikacji prowadzonego leczenia.